Eto ang isang kwento tungkol kay Unggoy at kay Pagong na nai-kwento sa min ng tatay ko noon ng higit pa sa isang beses kaya natatandaan ko pa rin, at bukod pa dyan eh nakakatuwa. Hindi po ito tungkol sa karera nilang dalawa.

Eto ang kwento:

Nakakain pareho si Unggoy at si Pagong ng matamis na saging at tuwang tuwa sila. Ngayon, naisipan ni Pagong na magtanim ng uri ng saging na ito. Ang hawak ni Pagong na itatanim ay ang puno ng saging at ang itaas na kalahating parte ng saging na may dahon. Nakita ito ni Unggoy at tinanong niya sa Pagong kung anong gagawin nito, " magtatanim ako ng saging," ang sagot ni Pagong. "Sige ako rin," sabi ni Unggoy, "pero gusto ko ay akin ang parteng itaas." At ibinigay naman ni Pagong kay Unggoy ang parteng itaas ng saging para itanim nito at naiwan kay Pagong ang puno ng saging para itanim. Sa isip isip lamang ni Unggoy ay nautakan niya si Pagong, na unang magbubunga ang kanyang tanim at di niya balak bigyan si Pagong kapag nagbunga ito, oo nga naman, nasa kanya ang parteng itaas ng saging na may dahon kung saan sumisibol ang bunga.

Nagdaan ang mga araw, napapansin ni Unggoy na tila unti unting naninilaw ang dahon ng kanyang tanim sa saging. At makalipas pa ang mga linggo, ay namatay ang tanim niya. Samantala itong kay Pagong ay berde pa rin ang mga dahon at namumulaklak na.

Makalipas pa ang ilang linggo, ay tuwang tuwa si Pagong dahil may bunga na ang kanyang tanim na saging, maganda at dilaw na dilaw ang prutas. Nakita ito ni Unggoy at nainggit siya, bukod dyan ay nagsisi pa siya kung bakit pinili niyang itanim ang itaas na parte ng saging. At iyan ang kanyang pagkakamali. Kung pinili lamanag niyang itanim ang parteng puno ng saging, sana ay siya ang natutuwa ngayon.