Here's a beautiful image/picture of a pink flower I took a picture off last year's Summer when we visited my uncle's place. It's really pretty, I had just forgot the name of the plant though I asked my Tita Lilia for it.

Hope I can see it blooms again this coming Summer ^.^

Eto ang isang kwento tungkol kay Unggoy at kay Pagong na nai-kwento sa min ng tatay ko noon ng higit pa sa isang beses kaya natatandaan ko pa rin, at bukod pa dyan eh nakakatuwa. Hindi po ito tungkol sa karera nilang dalawa.

Eto ang kwento:

Nakakain pareho si Unggoy at si Pagong ng matamis na saging at tuwang tuwa sila. Ngayon, naisipan ni Pagong na magtanim ng uri ng saging na ito. Ang hawak ni Pagong na itatanim ay ang puno ng saging at ang itaas na kalahating parte ng saging na may dahon. Nakita ito ni Unggoy at tinanong niya sa Pagong kung anong gagawin nito, " magtatanim ako ng saging," ang sagot ni Pagong. "Sige ako rin," sabi ni Unggoy, "pero gusto ko ay akin ang parteng itaas." At ibinigay naman ni Pagong kay Unggoy ang parteng itaas ng saging para itanim nito at naiwan kay Pagong ang puno ng saging para itanim. Sa isip isip lamang ni Unggoy ay nautakan niya si Pagong, na unang magbubunga ang kanyang tanim at di niya balak bigyan si Pagong kapag nagbunga ito, oo nga naman, nasa kanya ang parteng itaas ng saging na may dahon kung saan sumisibol ang bunga.

Nagdaan ang mga araw, napapansin ni Unggoy na tila unti unting naninilaw ang dahon ng kanyang tanim sa saging. At makalipas pa ang mga linggo, ay namatay ang tanim niya. Samantala itong kay Pagong ay berde pa rin ang mga dahon at namumulaklak na.

Makalipas pa ang ilang linggo, ay tuwang tuwa si Pagong dahil may bunga na ang kanyang tanim na saging, maganda at dilaw na dilaw ang prutas. Nakita ito ni Unggoy at nainggit siya, bukod dyan ay nagsisi pa siya kung bakit pinili niyang itanim ang itaas na parte ng saging. At iyan ang kanyang pagkakamali. Kung pinili lamanag niyang itanim ang parteng puno ng saging, sana ay siya ang natutuwa ngayon.

Here's a picture of 5 doves I had took a shot off when we went to a beach. We had a little picnic under the bridge of one of the beaches in Coronado and these doves appeared and shared on our snacks. ^.^

Cuties ^.^ If I could just touch them, but everytime I would try to they would walk away.

Here's an image of pechay vegetables or you can see it named as bokchoy on Asian stores.

Image is taken from the backyardgarden of my friend's house last Christmas break ^.^

Eto ang isang alamat na alam ng karamihan sa mga bata, at itinuturo rin sa mga paaralan para bigyang asal ang mga batang tamad. Ang mga batang tamad na kapag inuutusan ng mga magulang ay kunwaring di nakikita ang bagay na iniuutos sa kanila.

Di ba kayo nagtataka kung bakit tila maraming mata ang prutas na pinya? Eto ang alamat ng pinya, na hanggang ngayon ay natatandaan ko pa, mahilig kasi akong magbasa ng mga alamat noon.

Ang Alamat Ng Pinya

Noon daw ay may isang batang babae na nagngangalang Pina. Ubod ng tamad ang batang si Pina. Ayaw nya ng nauutusan ng nanay nya, at padabog sya kung sumunod. Lagi rin syang nagkukunwari na hindi nya nakikita ang iniuutos sa kanya ng kanyang nanay kahit na nasa harapan nya lamang ito.

Isang hapon, na nagbabadya ang bagyo ay pagod na umuwi ang nanay ni Pina galing sa trabaho at kailangan nya pang magluto para sa hapunan. Inutusan nya si Pina, "Pina, anak pakiabot mo nga ng sandok." At si Pina na ayaw maabala sa kanyang paglalaro ay sumagot, "Asan po Inay, di ko naman makita ang sandok eh." Hanapin mo, naririyan lang yun,"  wika ng kanyang nanay habang  ang ulan ay malakas ng bumubuhos sa labas.

Sa pagkakataong ito ay nagagalit na ang kanyang Inay. " Bakit ba naman Pina sa tuwing uutusan kita ay laging di mo na lang magawa, at  sana'y tubuan ka ng maraming mata para makita mo ang  hinahanap mo. "

At galit na nagpatuloy sa pagluluto ang kanyang nanay. Maya-maya ay kumulog at kumidlat ng malakas, kasabay ng pagbuhos ng ulan, at nawawala na si Pina. Hinanap sya ng kanyang nanay sa loob at maging sa bakuran ngunit di niya makita ang kanyang anak.

Sa pagtila ng ulan, nasilayan niya ang isang halaman na may bunga ng kakaibang prutas. Prutas na kapag binalatan mo ay tila maraming mata. (Ito ang parte ng pinya na inaalis bago kainin ang prutas.) Naniniwala ang ina ni Pina na ito ang kanyang anak. Lalo pa ng maalala nya ang kanyang sinabi sa anak ng siya'y nagagalit, " Sana'y tubuan ka ng maraming mata upang makita mo ang hinahanap mo." Umiyak sya sa sinapit ng anak, ngunit di na nya maibalik sa dati si Pina.

Sa ngayon, ang prutas na ito ay nakilalang pinya.

Here's an image of bittermelon, or ampalaya in Tagalog language. The name says something about this vegetable, and yes it is bitter.

Above shows the flowers and two bittermelon. It is a vine and grows on Summer. In the Philippines, both the leaves and the fruit is eaten as a vege. It helps on colds, coughs, weak body, and I have even use the leaves sap for my asthma. It is not my favorite vege but I can deal with its bitterness when I'm sick ^.^

Kung mahilig kang kumain ng prutas na bayabas, napapansin mo ba na tila may korona ito?!

Ito ang isang alamat ng bayabas na natatandaan kong nabasa ko noon, mahilig kasi akong magbasa ng libro ng mga alamat at fantasy.

Alamat Ng Bayabas:

ayon sa kwento, meron daw isang hari noon na nagngangalang Haring Barabas, ubod ng sungit at tapang, bukod dyan ay kuripot pa sya. Napaka bihira nyang tumulong sa mga taong lumalapit at humihingi ng tulong sa kanya.

Maging ang kanyang mga katulong ay kanya ring binubulyawan. Nag iisa lang sa buhay ang hari at wala syang pamilya. Laging masasarap na pagkain ang nasa hapag kainan nya, ngunit ni hindi nya man lang mabiyayaan ang mga nagugutuman. At minsan, may pulubing babae na nanghihingi ng pagkain sa kanya, ngunit ayaw itong bigyan ng maramot na hari. Kaya't ang mga mumok at mga tira tira nya ang pinagtyagaang pulutin at kainin ng pulubi.

At nagwika ang pulubi, "mas nanaisin ko pang magdanas ng hirap sa lupa at makaranas ng tunay na kayamanan sa kabilang buhay, kaysa sa ugali mo mahal na hari. Napapalibutan ka nga ng iyong kayamanan at sagana dito sa buhay mo sa lupa, ngunit hindi mo madadala sa kabilang buhay ang iyong kayamanan." At binale wala lamang iyon ng hari.

Maraming taon ang lumipas ngunit ganun pa rin ang ugali ng hari. At dahil sa katandaan na rin nya, ay nagkasakit sya, at nalagutan ng buhay. Ngunit ni wala man lamang nakipag libing sa kanya kundi ang kanyang mga katulong sa palasyo.

Lumipas ang mga araw, may napansing kakaibang halaman na tumutubo sa puntod kung saan nakahimlay ang hari. At nagbunga ang punong ito ng bilog na bunga na kung saan ay napansin ng kanyang dating mga kasambahay na tila may korona ang prutas. Maasim ito kapag medyo hilaw pa, sumisimbolo ng asim ng pag uugali ng hari ng ito'y nabubuhay pa. At ang prutas na ito ay tinawag ng mga taong bayabas, ang alaala ni Haring Barabas.

 

Here's an image of a yellow gumamela.

Taken last Summer. To view the previous image I had posted before of a pink gumamela, click it here.  Yellow and pink gumamela aren't too common. And I haven't seen a white gumamela yet, (if there is.) The red are the common ones.